Mijn oma

In mijn ogen was mijn oma een romantisch figuur.
Ze was de oudste dochter van een katholieke weduwe met nog 11 of 15 kinderen.
Ze werd verliefd op een oudere hervormde man, de jongste zoon van een hervormde weduwe. Hij had in ieder geval nog 5 broers en een paar zussen.
Omdat ze op de huwelijksdag nog niet hadden beloofd hun kinderen katholiek te laten dopen kwam de pastoor langs bij mijn oma’s moeder toen mijn oma bij de kapper was. Oma’s moeder gaf opdracht de bruidsjurk te verstoppen. De bruiloft mocht niet doorgaan.

Mijn oma vluchtte naar het huis van haar  grote liefde. Zij trouwde in haar mantelpakje met een geleende stola er overheen van een van de vrouwen die die dag haar schoonzuster zou worden.
Hun huwelijk was gelukkig, dat kon zelfs ik als kleinkind zien.
Later vond ik de brieven die zij elkaar schreven als hij op zakenreis was of zij met een aantal van haar zusters op
vakantie. Zoveel liefde en zorgzaamheid spreekt daar uit.

Mijn oma was geen doetje, ze leerde hoe ze een wagen met een zesspan moest mennen om mee te doen aan een bloemencorso.
In de Tweede Wereldoorlog hadden ze behalve een joods echtpaar ook nog andere wisselende onderduikers in huis.
Ze vloog, samen met een van haar zusters, mee in een vliegtuigje van bamboe en zeildoek toen Anthony Fokker een van zijn eerste vliegmachines in Nederland kwam demonstreren, alleen omdat mijn grootvader de avond ervoor naar aanleiding van een krantenbericht had gezegd dat vliegen iets was voor échte mannen. Toen hij er de avond van hun vlucht weer over begon zei ze nondhalant: “Ja, Bep en ik vonden het fantastisch om vanmiddag met de heer Fokker gevlogen te hebben”.
Naar verluidt verloor opa van schrik zijn sigaar.

Ook op oudere leeftijd was ze avontuurlijk. Samen met 3 van haar zusters, 2 ongetrouwd, één net als zij weduwe geworden, reisden ze eerst een paar keer naar Duitsland, Frankrijk en Italië.
Ze was al ver in de zeventig toen ze gevieren eens gingen kijken hoe het er in India toegaat.
Toen ze alle vier in de 80 waren besloten ze dat het casino in Zandvoort een prachtige plek voor oudere dames was.
Met de gekke verhalen daarover zou ik boekdelen kunnen volschrijven.

Mijn opa hield een familie-archief bij.
Mijn moeders broer erfde dat en deed zelf ook nog veel onderzoek.
Toen hij, nog niet zo lang geleden, overleed, ging het archief naar iemand in Zeeland.
Die liet het hele archief digitaliseren en opnemen in het Rijksarchief, familiegeschiedenis van ca 1615 tot nu. Een gek idee.

Het papieren archief bevatte ook veel foto’s. Onder andere van mijn vader en moeder, mijn zusje en mij.
Mijn tante stond opeens onverwachts op de stoep met een grote houten kist. Voor mijn moeder en mij. Foto’s, eerder genoemde brieven, gedichten die opa schreef voor sinterklaasfeesten etc.

Een van de dingen die er in zaten was een oud kaartenbakje, van mijn oma geweest.
Het voeringpapier binnen in is nog prachtig rood, maar het groene linnen buitenop was helemaal vergrijsd.

Ter ere van mijn oma heb ik het doosje gepimpt.
Niet te veel, want het moest wel een bruikbare kaartenbak blijven.
Wel een beetje romantisch, ter ere van mijn oma, Cécile Bernardina Maria Leupen – Nieuwenhoven

 

het oude kaartenbakje, opening tussen de dubbele rij kant

het oude kaartenbakje, opening tussen de dubbele rij kant

 

 

Advertisements

2 thoughts on “Mijn oma

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s